Herbologia - nauka o chwastach

Podstawowym źródłem zachwaszczenia są nasiona znajdujące się w glebie. W warstwie ornej na polu na 1m² może występować nawet do 75 000 nasion chwastów. W wyniku zabiegów uprawowych można tę ilość znacznie zmniejszyć, jednak całkowicie ich wyeliminować nie potrafimy. Jeden chwast (w zależności od gatunku) może wydać 100-20 000 nasion. Jeśli nasiona są duże jest ich mniej (np. owies głuchy do 100szt.) lecz są one często lepiej przystosowane by przetrwać niekorzystne warunki i są bardziej żywotne (lecz nie jest to regułą). Żywotność nasion chwastów czyli utrzymywanie zdolności kiełkowania w zależności od gatunku może wynosić od 3 do nawet 30 lat (komosa biała).
Rodzaj gleby wpływa modyfikująco na zawartość nasion chwastów. W glebach żyznych o intensywnym życiu biologicznym następuja szybsza dezaktywacja nasion. Natomiast w glebach lekkich o mniejszej żyzności, nasiona mogą dłużej utrzymywać żywotność (w glebach lekkich może występować do 2razy więcej żywych nasion chwastów). Każego roku z nasion znajdujących się w glebie kiełkuje tylko kilka procent. Z punktu widzenia rolnika i ogrodnika korzystne jest gdy nasiona kiełkują intensywnie w 1-2 roku po opadnięciu do gleby. W takiej sytuacji mozliwe jest szybkie ich wyeliminowanie. Samo rozmieszczenie diaspor w glebie jest uzależnione od rodzaju uprawy. W tradycyjnej uprawie są one mniej więcej równomiernie rozmieszczone w powierzchniowej warstwie gleby, w przypadku uprawy minimalnej (spulchnianie powierzchniowej warstwy gleby bez orki) najwięcej ich znajdziemy w powierzchniowej warstwie.
Uprawa roślin w monokulturach powoduje zwiększone gromadzenie się nasion w glebie (np. w uprawach jednoliściennych zwalcznie jednoliściennych chwastów nie jest zbyt skuteczne i powoduje to że występuje ich więcej). Zróżnicowany płodozmian ogranicza gromadzenie się nasion w glebie.

Kontakt